Logowanie | Rejestracja


Zaloguj się

Nazwa użytkownika:   Hasło:   Loguj mnie automatycznie  
Dzisiaj jest pn paź 21, 2019 1:10 pm

Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]





Nowy temat Ten temat jest zamknięty. Nie można w nim pisać ani edytować postów.  [ Posty: 1 ] 
Autor Wiadomość

Offline
Post: czw maja 20, 2010 12:57 am 
Nowy
Awatar użytkownika

Rejestracja: czw maja 20, 2010 12:10 am
Posty: 4
Lokalizacja: Bydgoszcz
Obrazek
Bruno Leopoldo Francesco Sammartino – Urodzony 6 października 1935 roku. To były zawodowy wrestler włoskiego pochodzenia. Sammartino był najdłużej panującym mistrzem federacji World Wide Wrestling Federation, łącznie posiadał pas mistrzowski przez 11 llat, cojest rekordem zawodowego wrestlingu zarówno wśród zawodników indywidualnych jak i Tag teamów. Jego awanturniczy styl walki cechowały Power movy, oraz wielka charyzma, dzięki której był jednym z najpopularniejszych zawodników lat 60 i 70 ubiegłego wieku. W czasach, gdy nowojorska Madison Square Garden była główną halą organizacji WWWF to właśnie Sammartino przyciągał na trybuny najwięcej widzów, aż 45 na jego walkach nie było ani jednego wolnego miejsca.
Bruno Sammartino urodził się we włoskiej miejscowości Pizzoferrato, w regionie Abruzzo. Był najmłodszym z siedmiorga rodzeństwa, jakie posiadał. W 1951 roku rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Po przeżyciach związanych z drugą wojną światową Bruno w szkole nie zasymilował się ze swoimi rówieśnikami, którzy często drwili z przybysza zza wielkiej wody. Młody Bruno chcąc podnieś swoja somo ocene oraz zyskać uznanie wśród innych uczniów zaczął ćwiczyć z ciężarami. Szkoła wyższa, do, której uczęszczał nie posiadała własnej drużyny zapaśniczej, ale młody zawodnik trenował w drużynie University of Pittsburgh, pod okiem trenera Rex Peary. Sammartino zyskał sławę także jako strongman, startując w lokalnych zawodach w Pittsburgu. Podczas swego występu w telewizji Bruno spotkał Rudyego Millera, który zajmował się promocją wrestlingu ma terenie stanu. Miller zdawał sobie sprawę, że młody zawodnik może być świetnym strongmanem, ale jego włoskie korzenie mogłyby być wykorzystane w jego karierze zapaśnika, mógł przez to przyciągnąć wielu Włochów na trybuny. W 1956 roku Bruno pracował jako robotnik budowlany. W tym też roku stoczył swoją pierwszą walkę. Jego przeciwnikiem był o dziwo orangutan. Sammartino uderzył małpkę w brzuch, przez co został zdyskwalifikowany przez właściciela zwierzaka. Jako, że zawodnika zdyskwalifikowano właściciel wesołego miasteczka, gdzie odbyła się walka nie wypłacił Bruno obiecanych 50 dolarów nagrody za walkę.
Sammartino zadebiutował na profesjonalnym ringu w Pittsburgu 17 grudnia 1959 roku, był to debiut niezwykle udany, ponieważ już po 19 sekundach zdołał odliczyć Dmitrija Grabowskiego. 23 grudnia pokonał Miguela Torresa, wkrótce Bruno zdobył wielką popularność w lokalnym programie telewizyjnym pokazującym wrestling. Program nosił nazwę Studio Wrestling. 1966 Sammartino postanowił kupić lokalną stajnie zapaśniczą i wkrótce po tym zaczął ściągać do Pittsburga zawodników znanych z występów w całej Ameryce. W Pittsburgu walczyli miedzy innymi: Gorilla Monsoon, The Crusher, Bill Watts, George Steele, oraz wiele miejscowych talentów jak Johnny De Fazio, Frank "Carnegie Cop" Holtz, Hurricane Hunt, Tony "The Battman" Marino, oraz John L. Sullivan. Sammartino sprzedał organizacje w 1971 roku. Nowi często korzystali z rad zawodnika i byłego właściciela federacji. Show zniknął z telewizji w 1974 roku. Jednak walki w Pittsburgu stały się potem częścią federacji WWWF.
Pierwszy mecz w Madison Square Garden Bruno stoczył przeciwko Bulla Curremu, który wystąpił w zastępstwie naszego Władka Killera. Po nie spełna pół roku od debiutu Sammartino był jednym z głównych ME walczących w słynnej hali, w tym czasie walczył w Tag teamie wraz z Antonino Rocca.
18 lutego 1961 roku doszło do starcia Sammartino z Chick Garibaldim, które odbyło się w słynnych nowojorskich Sunnyside Gardens. Podczas walki Bruno Sammartino wykonał bodyslam, po czym oczy Garibaldiego jakby zapadły się do środka, sędzia natychmiast przerwał walkę i sprawdził, co dzieje się z zawodnikiem ten niestety już nie żył, jak się później okazało przyczyną śmierci był atak serca. Po latach w filmie Legends Never Die, Sammartino stwierdził, że wiele lat ciążyła mu śmierć Chicka i nie potrafił się z tym pogodzić.
Podczas jego pierwszego roku w zawodowym ringu, zawodnik zarabiał dosyć marnie i wielokrotnie był oszukiwany przez promotorów. Bruno miał dosyć tej sytuacji i odszedł z Capitol Wrestling Corporation, która należała do Vince’a McMahona Sr. i związał się z byłym partnerem Vince’a Kola Kwarianim. Niestety nie był to zbyt dobry wybór i już nie długo potem wrócił do McMahona.
Bruno poinformował swojego nowego starego szefa, że ma zamiar przenieść się do San Francisco, gdzie mieszkało więcej Włochów. Sammartino zamierzał walczyć dla promotora Roya Shire. Niedługo po przybyciu do nowego miasta Bruno został poinformowany, iż lokalna komisja sportu zawiesiła zawodnika. Zawodnik nie mógł z tego powodu znaleźć pracy jako sportowiec, ponieważ postanowienie jednej komisji było respektowane przez inne stanowe organa sportowe, postanowił Sammartino wrócić do Pitsburgha, gdzie pracował fizycznie. Bruno został zawieszony, ponieważ opuścił mecz, jaki miał zakontraktowany w Baltimore, tej samej nocy miał jednak zakontraktowany mecz w Chicago. Jak wspomina w swojej autobiografii był przekonany, że to Vince wystawił go do wiatru doprowadzając do podpisania dwóch kontraktów, jednocześnie nie informując o meczu w Baltimore, miała to być zemsta za decyzje Bruno i prace dla Kwarianiniego.
Dzięki pomocy innego zawodnika Yukon Erica Bruno skontaktował się z promotorem wrestlingu w Toronto, Frankiem Tunneyem, w nadziei, iż spora populacja włoskich robotników tam mieszkających będzie szansą na promocje i podjęcie pracy. Na ringu w kanadyjskim mieście zadebiutował w marcu 1962 roku, i dzięki pomocy swego nowego promotora szybko stał się sportową atrakcja dla mieszkańców miasta. Walcząc w parze z Kanadyjska legendą zapasów Whipperem Billy Watsonem, zdobył Sammartino swój pierwszy tytuł był to lokalny odpowiednik International tag team title, sukces miał miejsce we wrześniu 1962 roku. Wkrótce po tym sukcesie Bruno współpracował z innymi kanadyjskimi promotorami i walczył na terenie całego kraju.
Niedługo potem promotor Toots Mondt wraz z Vince’m McMahonem Sr. postanowili znieść zawieszenie zawodnika wpłacając za niego 500 dolarów grzywny. Bruno powrócił pracować do Nowego Yorku. Po wielu miesiącach próśb i wielu telefonach McMahon dał Sammartino upragnionego title shot’a na WWWF World Heavyweight Championship. Posiadaczem pasa był Buddy Rogers. Po zdobyciu tytułu Bruno walczył, w co niedzielnych Big Showach. Wielką sławę przyniosła mu walka z Haystacks Calhounem, Sammartino był pierwszym i jak się okazało później jedynym, któremu udało się podnieść 600 funtowego zawodnika i wykonać na nim slam.
Zawodnik zdobył tytuł WWF World Championship 17 maja 1963 roku pokonując Nature Boya Buddy Rogersa w zaledwie 48 sekund. Sammartino był posiadaczem pasa przez 7 lat 8 miesięcy i jeden dzień do dzisiaj pozostaje absolutnym rekordem w historii, wrestlingu. 28 września 1965 po meczu z Tarzanem Tylerem w nowojorskiej MSG, Sammartino poszedł do restauracji na Times Square, po powrocie z posiłku zauważył, że szyba w jego samochodzie została wybita a pas mistrzowski skradziony, pas którego wartość szacowano ówcześnie na 10000 dolarów nie był ubezpieczony od kradzieży, został natychmiast usunięty z federacji WWWF. Sammartino walczył w MSG przeciwko czołowym złym chłopcom federacji pokonał między innymi taki zawodników jak: Killer Kowalski, Giant Baba, Gene Kiniski, Dr. Bill Miller, Dr. Jerry Graham, Bull Ramos, Hans Mortier, Waldo Von Erich, "Crusher" Reginald Lisowski, Johnny Valentine, The Sheik, Freddie Blassie, Curtis Iaukea, Tarzan Tyler, Bill Watts, Gorilla Monsoon, czy George "The Animal" Steele.
Bruno stracił tytuł mistrza 18 stycznia 1971 roku przegrywając walkę z Ivanem Koloffem. Podczas walki doszło do uszkodzenie słuchu u Sammartino. Po gdy Bruno opuszczał ring walce tłum zgromadzony w MSG, zaczął płakać.
Trzy tygodnie pózniej tytuł zdobył Pedro Morales, w roku 1973 Sammartino został poproszony o przez McMaohona Sr. o powrót i walkę o tytuł, zawodnik odmówił. Niedługo później Bruno i mistrz Morales uczestniczyli w serii meczów Tag Teamowych. W jednym z takich walk Professor Tanaka oślepił obu zawodników, gdy obaj odzyskali wzrok okazało się, że walczyli oni ze sobą. 1 września 1972 roku doszło do oficjalnej walki obu wrestlerów. Walczyli oni w 75 minutowym meczu, który odbył się na Shea Stadium w Nowym Yorku. W tamtym czasie było to największe wydarzenie w świecie wrestlingu, jakie odbyło się na świeżym powietrzu.
14 stycznia 1972 roku zawodnik powróciła do Los Angeles, po pięciu latach nieobecności w mieście stoczył walkę dla promotora Mike’a Libelle, była to 22 osobowa Batle Royal. Sammartino oraz Ripper Collins pozostali na ringu jako dwaj ostatni zawodnicy, walczyli ono jeszcze przez kilka minut, po czym Bruno zmusił swojego przeciwnika do poddania. Jako ciekawostkę można powiedzieć, że Brunno otrzymał nagrodę w wysokości 11000 dolarów a walka została wybrana walka roku.
W grudniu 1973 roku Sammartino powrócił do WWWF, pokonując w swojej pierwszej walce Ustana Stasiaka, następnie zdołał pokonać takich zawodników jak: John Lotos, Bruiser Brody, Spiros Arion, Ken Patera, Bugsy McGraw, Freddie Blassie, Baron Von Raschke, Waldo Von Erich, Ivan Koloff, "Superstar" Billy Graham, Don Leo Jonathan, Angelo Mosca, Ernie Ladd, czy Nikolai Volkoff. Jego drugie panowanie na ringu trwało równe trzy lata, cztery miesiące i dwadzieścia dni, przez które to skutecznie bronił pasa mistrzowskiego. Mistrzowska era mogłaby trwać o wiele dłużej, ale zawodnik zaczynał odczuwać doległości związane z długim uprawianiem wrestlingu, pas mistrzowski stracił na rzecz Superstar Billego Grahama 30 kwietnia 1977 roku.
Po stracie pasa mistrzowskiego Sammartino nie zakończył swojej przygody z zapasami, podróżował po świecie tocząc różnego rodzaju walki. Walczył między innymi z mistrzem NWA Harleyem Race w 60 minutowym pojedynku, zdobył także mistrzostwo drużynowe organizacji WWA.
W tym czasie a mianowicie w 1980 roku rozpoczął się feud, który przeszedł do historii, a sam Sammartino był w niego bardzo emocjonalnie zaangażowany. 22 stycznia 1980 roku podczas World Wrestling Federation's Championship Wrestling show, odwrócił się od niego i zaatakował Brunno jego były podopieczny Larry Zbyszko, Sammartino był zaskoczony tym faktem a Zbyszko nazwał Judaszem. Kulminacyjnym momentem fedu była walka w klatce, która odbyła się 9 kwietnia 1980 roku, walkę wygrał Sammartino.
W 1981 roku Sammartino zgodził się powrócić do WWWF, gdzie karierę rozpoczynał jego syn David, który przeciwstawił się ojcu i został wbrew jego woli zapaśnikiem. Brunno walczył okazjonalnie pomagając synowi podczas starć w ringu. David ostatecznie odszedł z WWWF, gdy zorientował się, że McMahon wykorzystuje sławę jego ojca do promocji walk.
Po śmierci McMahona seniora jego obowiązki przejął syn, Vince. Młody McMahon zatrudnił Brunno jako komentatora w WWF TV. Podczas pierwszej WM’ki Sammartino pomógł w walce swojemu synowi a jego walka z Brutus Beefcakem, zakończyła się podwójna dyskwalifikacją. Po WM,ce dzięki naciskom swego syna na McMahona, Vince postanowił dać push Brunno. Bruno feodował w tym czasie między innymi z Macho Manem. Na przełomie roku 1985 i 1986 prowadzony był feud, z Rowdy Piperem, ostateczne rozstrzygnięcie nastąpiło w walce w klatce, która Bruno wygrał. Sammartino walczył także na 2 WM’ce gdzie brał udział w Batle Royal, jednak tej walki nie wygrał. Jego ostatnim indywidualnym starciem w ringu była walka z Herkulesem Hernandezem. Ostatnim starciem w WWF była z kolei walka Tag teamów, gdy w parze z Hulk Hoganem pokonali King Konga Bundnego oraz One Mam Ganga. Pozostał jednak przy wrestlingu jako komentator. Po opuszczeniu WWF komentował walki dla takich federacji jak: UWF, NWA, WCCW.
28 grudnia 1989 roku Bruno pojawił się na PPV federacji NWA Halloween Havoc. Sammartino był sędzią specjalny w walce miedzy Ric Flair’em i Stingiem a Terry Funkiem i Great Mutą. Znokautował on Mutę i zwycięstwo odniosła pierwsza para. W latach 90 Sammartino był częstym gościem na galach WCW.
26 lipca Sammartino spotkał się z Vinc,’em, który chciał omówi nowe DVD WWF, Sammartino nie zgodził się na dodanie materiałów dotyczących jego osoby do produktu WWF. Bruno otrzymał również zaproszenie na galę Raw tego samego wieczora, ale ponownie odmówił. Sammartino swoim autorytetem pomagał w promocji federacji Ring, of Honor oraz uczestniczył w projekcie TNA, który dotyczył biografii Kurta Angle. Na płycie stwierdził, że nie oglądał zapasów, ale gdy pojawił się Kurt ponownie zainteresował się wrestlingiem.
Na emeryturze Bruno Sammartino otwarcie skrytykował kierunek w jakim zmierz współczesny wrestling, nie podobają mu się steroliny, oraz to jak bardzo zawodnicy używają sterydów. Skrytykował także Vinc’a McMahona stwierdzając, że ten poprzez komercjalizacje zniszczył dzieło swojego ojca. Odrzucił także propozycje komentowania walk, dla WWE.


Finishing moves
Bearhug
Hammerlock
Pendulum backbreaker
Signature moves
Abdominal stretch
Armbar
Arm drag
Belly to back suplex
Body slam
Dropkick
Full nelson
Hip toss
Multiple jabs to the opponent's midsection
Running big boot
Running high knee
Shoulder block
Nicknames
"The Living Legend"
"The Italian Superman"
Osiągnięcia
Grand Prix Wrestling
GPW Tag Team Championship (1 raz) - z Édouard Carpentier
Maple Leaf Wrestling
NWA International Tag Team Championship (Toronto) ( 1 raz ) - z Whipper Billy Watson
NWA United States Heavyweight Championship (Toronto) (1 raz)
Pro Wrestling Illustrated
PWI Walka roku (1972) Battle royal 14 stycznia, Los Angeles, CA.
PWI Walka roku (1975) vs. Spiros Arion 17 marca, New York, NY.
PWI Walka roku (1976) vs. Stan Hansen 26 kwietnia, New York, NY.
PWI Walka roku (1977) vs. Billy Graham 30 kwietnia, Baltimore, MD.
PWI Walka roku (1980) vs. Larry Zbyszko w steel cage matchu
PWI Most Inspirational Wrestler roku (1976)[11]
PWI Stanley Weston Award (1981)
PWI Wrestler roku (1974)
Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
Klasa roku 2002
World Wrestling Association (Indianapolis)
WWA World Tag Team Championship (1 raz) – z Dick the Bruiser[12]
World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation
WWF International Tag Team Championship (2 razy) - z Dominic DeNucci {1) oraz Tony Marino (1)
WWWF United States Tag Team Championship (1 raz) - z Spiros Arion
WWWF World Heavyweight Championship (2 razy)
World Wide Wrestling Alliance
Hall of Fame (Klasa 2008)
Wrestling Observer Newsletter awards
Feud roku (1980) vs. Larry Zbyszko
Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Klasa 1996)


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Ten temat jest zamknięty. Nie można w nim pisać ani edytować postów.  [ Posty: 1 ] 


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  


Powered by phpBB © 2007 phpBB Group