Logowanie | Rejestracja


Zaloguj się

Nazwa użytkownika:   Hasło:   Loguj mnie automatycznie  
Dzisiaj jest czw paź 24, 2019 3:37 am

Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]





Nowy temat Ten temat jest zamknięty. Nie można w nim pisać ani edytować postów.  [ Posty: 6 ] 
Autor Wiadomość

Offline
Post: ndz mar 28, 2010 2:09 pm 
Rozwojówka
Awatar użytkownika

Rejestracja: pn lut 15, 2010 2:19 pm
Posty: 115
Lokalizacja: Ostrów Wlkp
[center]Dramatyzm w wrestlingu[/center]

[center]Obrazek[/center]

Podczas gdy każda walka wrestling’owa pozornie skupia się na pojedynku zapaśników i ich strategii, prawdziwym celem, z biznesowego punktu widzenia, staje się zapewnienie jak największej rozrywki i podekscytowania zebranej publiczności. Pomimo tego, że mecz jest wyreżyserowany, podkreślenie dramatyzmu może być wykorzystane do wydobycia z publiki najbardziej skrajnych reakcji. Zwiększone zainteresowanie skutkuje większą sprzedażą biletów, większymi rating’ami telewizyjnymi (które z kolei przenoszą się na zyski z reklam w trakcie show), większym wykupieniem pay-per-view oraz oczywiście większą sprzedażą w branżowych sklepach danej federacji, czy to ubrań czy nagrań Video/DVD. To wszystko przekłada się na zyski pieniężne federacji.

Dramat - w nauce o literaturze jeden z trzech rodzajów literackich, różniący się od epiki i liryki tym, że zasadniczą rolę odgrywają w nim dialogi bohaterów: Historycy dopatrują się początków dramatu w starogreckich obrzędach ku czci Dionizosa, w czasie których recytowano melodyjnie różne teksty rozpisane na role między prowadzącego obrzęd i chór. (2) Coś, co budzi w nas głębokie refleksje, zwłaszcza jakieś zjawisko, historia, przemiana: Dramat przyrody. Dramat życia.

[center]Obrazek[/center]

Budowanie postaci
W krajach anglojęzycznych i latynoamerykańskich, większość wrestler’ów odgrywa daną rolę, często z cechami charakteru całkiem odmiennymi od ich własnych - ta rola to tzw. gimmick. Nierzadko ciekawy gimmick podnosi zainteresowanie danym wrestlerem, który za to nie ma zbyt wielkich umiejętności technicznych (oczywiście nie odnosi się to do 100% przypadków). Niektóre z nich mogą być nierealne i w stylu bohaterów z kreskówek (np. Kane, Doink the Clown), z kolei inne niosą większe przesłanie i są o wiele bardziej rozbudowane psychologicznie ( np. The Rock, Stone Cold Steve Austin, CM Punk). W lucha libre większość postaci nosi maski, które adaptują ukrytą osobowość, bohaterstwo, a nawet wieloletnią tradycję.

Wrestler może zachować swój pseudonim na okres całej kariery (jak CM Punk, Randy Orton, Ricky Steamboat), lub zmienić go od czasu do czasu, by wpasować się w wymagania publiczności oraz federacji. Zdarza się, że postać/gimmick jest własnością federacji i gdy wrestler ją opuszcza, musi znaleźć sobie nowy (wystarczy drobna zmiana jak np. Rhyno na Rhino), a czasem jest na odwrót i to zapaśnik jest właścicielem swojego gimmick’a. Zawodnicy mogą zmieniać swoje nazwiska rodowe na te z ringu, by uzyskać do nich pełnoprawność i status „własności” (Andrew Martin i Warrior). Wielu wrestler’ów (takich jak The Rock i The Undertaker) mocno identyfikuje się ze swoją postacią, odgrywając ją nawet publicznie (poza ringiem) czy też w gronie przyjaciół. Między kolegami-wrestlerami istnieje nawet zasada, że zwracają się do siebie poprzez pseudonimy/nazwiska z ringu. Popularność zapaśnika może urosnąć do stopnia gdy jest on rozpoznawany w innych środowiskach typu film, muzyka (Hulk Hogan, The Rock, El Santo),a nawet w polityce (Antonio Inoki, Jesse Ventura).

Zazwyczaj walki są rozgrywane między protagonistą (ulubieńcem publiczności, znanym jako babyface, face albo „the good guy”) a antagonistą (czarny charakter, arogancki, z tendencją do łamania zasad, zwany heel’em | od Hampela: te terminy z literatury nie są tutaj przypadkowo…). W ostatnich latach, rola antyherosa znacznie wzrosła i nabrała rangi. Istnieje również trzeci, mniej popularny rodzaj postaci – tweener. Nie jest w pełni ani heel’em ani face’em, jednak nie oznacza to, że jego rola traci na efektywności (przykład to początki Samoa Joe w TNA, 2005/2006).

Raz na jakiś czas, nastawienie postaci może się zmienić, czyli przejść tzw. turn zmieniając się z heel’a na face’a lub na odwrót. Może się to stać nagle i niespodziewanie lub budować się z biegiem czasu. Prawie zawsze taka zmiana jest wyraźnie naznaczona jakimś wydarzeniem, najczęściej zmianą w zachowaniu, stosunku do innych. Niektóre turn’y były punktami zwrotnymi w karierze wielu wrestler’ów, jak np. przejście Hulk’a Hogan’a na heel po ponad dekadzie bycia topowym face. Jeżeli postać często zmienia się między heel’em a face’em, to traci wiele na efektywności i może skutkować apatią ze strony fanów. Vince McMahon jest rekordzistą, pod jego rządami w WWE odbyło się więcej turn’ów niż kiedykolwiek w historii WWE.
W zależności od postaci i ingerencji samego wrestler’a, nastawienie face lub heel może przyjść z czasem lub nie zmienić się przez całe życie. Najlepszym tego przykładem jest Ricky Steamboat, WWE Hall of Famer, który pozostał babyface’em przez całą swoją karierę.

[center]Obrazek[/center]

Fabuła
Podczas gdy zwykłe mecze pokazowe nie są niczym nadzwyczajnym, większość walk opowiada jakąś historię analogicznie do sceny z filmu, czy serialu: face czasami wygrywa (triumf) lub przegrywa (porażka). Dłuższe historie mogą składać się z wielu walu walk staczanych z upływem czasu. Od kiedy większość federacji posiada pasy mistrzowskie, rywalizacja o tytuł jest chlebem powszednim fabuły. Stawką , oprócz pasa mistrzowskiego, mogą być nawet włosy czy posada wrestler’a w federacji.

Niektóre z walk są specjalnie tworzone z myślą o przyszłości fabuły danego wrestler’a. Intencje mogą być różne, np. przedstawienie go jako niepowstrzymanej siły, zwykłego szczęściarza, oszukanej ofiary lub jakiejkolwiek innej charakteryzacji (streak Undertaker’a). Często przywołuje się aspekty spoza wrestling’u, by wzbogacić obraz gimmick’a wrestler’a bez potrzeby rozgrywania specjalnych meczy.

Z kolei inne historie pochodzą z naturalnej rywalizacji między dwoma lub większą ilością zapaśników – nazywane są feudami. Feud może powstać między dowolną liczbą zawodników i może trwać od kilku dni do kilku dekad! Feud między Ric’iem Flair’em a Ricky Steamboat’em trwał od lat 1970 do 1990 i przypuszczalnie miał ponad 2000 walk (jednak wiele z nich była dark match’ami). Kolejny przykład wieloletniej rywalizacji to Mike Awesome vs Masato Tanaka.

W teorii, im dłużej buduje się feud, tym wzbudza on większe zainteresowanie (zwane heat). Zwykle main event’em (czyli walką główną) show wrestling’owego jest mecz z największym heat’em. Najczęściej to heel wygrywa kolejne walki, aż do finałowego rozstrzygnięcia, gdzie napięcie jest na wysokim poziomie i fani face’a pragną zobaczyć jego wygraną.

Od czasu nadejścia ery telewizji, pojawiło się wiele nowych elementów na budowanie napięcia i opowiadanie fabuły: wywiady przed i po walce, tzw. „backstage” czyli to co dzieje się za kulisami, wsparcie autorytetów, rankingi dywizji, kontrakty, loterie i nawet newsy na stronach internetowych federacji.

Także wszystko co może być użyte jako element dramatyczny (teatralny) występuje w fabułach wrestling’u: relacje damsko-męskie (trójkąty miłosne a nawet ślub), rasizm, nepotyzm, faworyzowanie, korupcja, problemy rodzinne, historie osobiste, urazy, kradzieże, oszustwa, ataki, zdrada, przekupstwa, uwodzenie, prześladowanie, wymuszenia, groźby, uzależnienie, samolubstwo, nawet porwania, pedofilia, fetysz, gwałt i śmierć były wykorzystywane w wrestlingu. Niektóre z federacji zawarły też elementy ponadnaturalne: magia, klątwy, nieumarli, satanizm.
Do storyline’ów wykorzystuje się także celebrytów (gwiazdy filmu, muzyki itd. ).

Ważną rolę odgrywają komentatorzy, którzy stanowią pomost komunikacyjny pomiędzy działaniami bohatera a reakcją fanów. Informują publikę o detalach, które niejednokrotnie mogłyby umknąć pod wpływem emocji.

[center]Obrazek[/center]

Pasy mistrzowskie
Wrestling imituje strukturę zdobywania pasów mistrzowskich ze sportów walki. Zapaśnicy rywalizują o mistrzostwo, a po wygranej muszą go bronić. Te tytuły są materialnie reprezentowane przez pas, który wrestler może nosić na sobie. W przypadku tytułów drużynowych, każdy członek zespołu ma swój pas.

Prawie wszystkie federacje wrestling’owe mają jeden główny tytuł, lub nawet kilka. Ich ranga jest zdecydowanie większa niż pozostałych. Pasy mistrzowskie dzielą się wg wagi, wzrostu, płci, stylu wrestling’owego lub innych opcji.
Zazwyczaj dany tytuł jest zastrzeżony przez federację, która go posiada i rości sobie do niego prawa. Jednak zdarzają się tytuły, które „wędrują” po różnych promocjach.

Za kulisami to bookerzy podejmują decyzję, który z wrestler’ów otrzyma dany tytuł. Robią to na podstawie danych takich jak zainteresowanie fanów, oglądalność, reakcje na zachowanie zapaśnika. Tytuły niższe rangą mogą być przyznawane młodym zawodnikom, którzy pokazują swój potencjał, przez co są w jakiś sposób nagrodzeni i zwiększa się zainteresowanie wokół nich. Jest również wiele innych okoliczności w jakich przyznaje się mistrzostwo. Historia tytułu mistrzowskiego, ranga zapaśników ubiegających się o niego, częstotliwość przechodzenia pasa w inne ręce – te rzeczy najbardziej działają na odbiór jakości pasa przez widownię, na ich szacunek.

Zdobycie mistrzostwa przez wrestler’a może mieć wielkie znaczenie dla jego dalszej kariery, zakreśla pewną granicę jego możliwości i mocy, poniżej której nie może zejść. Z reguły zapaśnik, który posiadał wiele tytułów w swojej karierze jest wyznacznikiem jakości pracy w ringu, każdy ma do niego wielki szacunek. Takich zawodników nazywa się legendami. Amerykański wrestler Ric Flair poprzez swoją karierę był wielokrotnie posiadaczem pasa Word Heavyweight Championship. Z kolei japończyk Ultimo Dragon przez pewien czas posiadał 10 tytułów na raz!

[center]Obrazek
[/center]
Mecze niestandardowe i ich znaczenie w budowaniu napięcia
Często zdarza się, że mecz jest prowadzony na innych niż zwykle zasadach, co ma na celu uatrakcyjnienie feudu. Czasami jest to punkt kulminacyjny całej historii, kończący feud na najbliższą przyszłość (taką walkę nazywa się blowolf match). Prawdopodobnie najbardziej znanym meczem niestandardowym jest walka w klatce, czyli Cage Match – ring jest otoczony metalową siatką, która ma zapobiec ucieczce z ringu lub ingerencji z zewnątrz. Dodatkowo może być wykorzystana jako brutalna broń do pokonania przeciwnika.
Kolejny przykład do znany z WWE Rogal Rumble match, w którym do walki staje 30 zapaśników wchodzących po kolei do ringu w losowej kolejności. RR jest klasą i spektaklem sam w sobie, przez co odbywa się tylko raz w roku. Może służyć jako podłoże do zaplanowanych na przyszłość feudów i storyline – jednak najważniejszy jest jego rezultat, który wyjawia main event na nadchodzącą WrestleManie.
[center]
Obrazek[/center]

Wejście do ringu
Podczas gdy walki wrestling’owe są głównym punktem gali, to wejścia na ring, czyli tzw. ring entrance najbardziej oddziaływają na dramatyzm całego show. Typowym jest, że wrestler zbiera największy pop (czyli zainteresowanie + żywiołowe reakcje publiczności) podczas swojego wejścia, częściej niż podczas samej walki.

Wrestlerzy wchodzą do ringu przy wybranej muzyce (theme music) i często z dodatkowymi atrakcjami. Utwór, który jest odgrywany przy wejściu, zazwyczaj odzwierciedla osobowość wrestler’a. Wielu zapaśników, w szczególności w Ameryce, ma specjalnie napisaną dla nich muzykę i słowa. Muzyka podczas ring entrance zyskała największą popularność w latach ’80, jako efekt ogromnego sukcesu Hulk’a Hogan’a, WWF i Rock ‘n’ Wrestling Connection (program w którym WWF zawarło współpracę z przemysłem muzycznym). W 1997 roku na pojawił się kolejny element, który zwiększył atrakcyjność entrance’u – titatron, czyli ogromny ekran na którym wyświetlano specjalnie zmontowane filmy komponując je z muzyką.

Inne elementy, które dodają dramatyzmu wejściu na ring:
- charakterystyczne dźwięki rozpoznawcze wywołujące żywiołowe reakcje wśród publiki (np. dźwięk zbitego szkła w themie Steve’a Austin’a)
- fajerwerki i dym
- wyciemnienie hali lub nastrojowe efekty świetlne ( wejście Undertaker’a)
- sposób chodzenia wrestler’a taki jak szybkie i energiczne wbieganie lub powolny i stoicki pochód. Na przykład The Ultimate Warrior żywiołowo wbiegał na ring, gdy Randy Orton powoli i mrocznie pokonywał drogę do niego.
- wjechanie na hale jakimś pojazdem. Przykład to Eddzie Guerrero, który wjeżdżał na arenę low rider’em
- odgrywanie ruchów rozpoznawczych takich jak przybieranie jakiejś pozy, napinanie muskuł, wchodzenie na narożnik itd.
- mówienie czegoś do widowni
- wychodzenie z publiczności, jak np. Sandman
- uczestniczenie w wejściu załogi bacstage, z reguły ochroniarzy

Rzadką metodą wejścia na ring jest spuszczanie się na linie z sufitu. Takie wejście miał Shawn Michaels na WrestleManii XII co wzbudziło wiele kontrowersji gdyż przez takie właśnie wejście w 1999 roku zginął tragicznie Owen Hart – lina na której był spuszczany została zbyt wcześnie zwolniona i Hart runął na ring z 24 metrów…

Większe gwiazdy wrestling’u pokroju Undertkater’a, HBK, Triple H czy Sandman’a mogą wchodzić na ring czasami dłużej niż trwa sama walka. Robią to z wielkim namaszczeniem i charyzmą, przez co dostają od fanów jeszcze większy pop. Na specjalne okazje tworzy się modyfikowane ring entrance, najczęściej podczas WrestleManii. Na przykład na WM III i WM VI wszyscy zapaśnicy wkraczali na arenę na mobilnych miniaturach ringu. Zdarza się również, że zespoły muzyczne grają entrance music na żywo.



Podsumowując, poznaliście podstawowe i zarazem najważniejsze objawy dramatyzmu w wreslingu, czyli rzecz która sprawia, iż ten sport rozrywkowy jest tak wyjątkowy. Bez wejść na ring, muzyki im towarzyszącej, feudów, storyline’ów, gimmicków oglądalibyśmy „suche zapasy”, które nie miałyby w sobie „tego czegoś”. Czegoś co sprawia, że wrestling to show, które kochają oglądać miliony ludzi na całym świecie.

[center]
---------------
Autor: Hampel. Zakaz kopiowania bez zgody.
Źródło: http://www.wikipedia.org/
[/center]

_________________
[center]Obrazek
[/center]


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

Offline
 Tytuł:
Post: ndz mar 28, 2010 3:02 pm 
Low carder
Awatar użytkownika

Rejestracja: pt lut 12, 2010 3:05 pm
Posty: 302
Lokalizacja: Lubelskie
Masz rację. Bez tej dramaturgii wrestling oglądałoby się znacznie inaczej. Kto nie lubi wejścia Undertakera?Chyba nikt. Podczas wejścia umarlaka na hali kompletna cisza. O to właśnie chodzi. A gdy Cena przychodzi publiczność szaleje. Pomyślcie - gdyby zamienić reakcję publiczności - Cena wchodzi ale publiczność poprostu ogląda wejście. Natomiast gdy wchodzi Undertaker publiczność zazczyna szaleć. To by było dziwne. Pasy mistrzowskie - Face który ma pas jest jeszcze bardziej lubiany i doceniany. Podobnie jest z Heel'em. Fabuła jest też niezwykle ważna - jak bez niej moglibyśmy oglądać walki. Feudy dodają smaczku do walk - jak to mówi Pan Andrzej Supron - sprawy osobiste. Różne typy walk - przyznacie że jeśli nie byłoby jakiś zmian w meczach to walki byłyby nudne. A tak raz nawalają się krzesłami, a raz próbują za wszelką cenę założyć Submission. No i na koniec - nikt raczej nie zainteresowałby się tymi jak Hampel powiedziałeś "suchymi zapasami".


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

Offline
 Tytuł:
Post: pn cze 21, 2010 8:01 pm 
Rookie
Awatar użytkownika

Rejestracja: sob mar 27, 2010 10:45 am
Posty: 13
Powoli te wejścia Undertakera nie budzą dreszczy. Publiczność zaczyna piszczeć, gdy jest gong. Kiedyś, za czasów WWF, ludzie przestawali oddychać na widok jego wejścia. A teraz... Teraz dzieci się drą jakby to nie był zmarły, tylko zwykły wrestler. Jego gimmick powoli "umiera", że tak powiem.


A, Randy9991, trochę dłuższe wypowiedzi, plz. Czasami za 1-linijkowe posty są warny.

_________________
ObrazekObrazek


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

Offline
 Tytuł:
Post: wt cze 22, 2010 12:41 pm 
Low carder
Awatar użytkownika

Rejestracja: pn cze 29, 2009 12:55 pm
Posty: 424
Fajnie opisane, przynajmniej wiem za co dostaja pasy :D Liczę na wiecej takich tematów, bo to interesujące , i idealne dla "Laika" który dopiero zaczyna swoją przygodę z wrl :D

Btw. Nie słyszałem o Rogal Rumble xD jeśli sie nie myle to chyba literówka, prawda? ;)

_________________
[center]

Im The WFQNXT Season One Winner!

Obrazek[/center]


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

Offline
 Tytuł:
Post: pn lip 11, 2011 3:26 pm 
Star

Rejestracja: ndz maja 29, 2011 12:57 pm
Posty: 1484
Lokalizacja: Boom
Świetny artykuł!
Wszystko super opisane.Mi ogólnie wszystko się podobało.A co to była za walka na której w TNA CHRISTIAN układał drabinę na klatce??!!


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 

Offline
 Tytuł:
Post: pn lip 11, 2011 4:08 pm 
Rozwojówka
Awatar użytkownika

Rejestracja: pn cze 27, 2011 7:10 pm
Posty: 183
Lokalizacja: Nowy Sącz
Dobry artykuł, a żeś się opisał ;'). Fajnie się czytało poruszyłeś temat co jest najważniejsze w Main Streamie. Ja dopiero teraz zaczołem oglądać TNA a ta scenka która jest na zdjęciu jest boska ;D jeszce bardziej mnie zachęca do oglądania tego produktu jak się nie myle tam jest Christian i mój ulubiony zawodnik TNA AJ Styles.

_________________
ObrazekObrazek


Na górę
 Wyświetl profil  
 
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Ten temat jest zamknięty. Nie można w nim pisać ani edytować postów.  [ Posty: 6 ] 


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 2 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  


Powered by phpBB © 2007 phpBB Group